Chłoniak – objawy, leczenie

Chłoniak - objawy, leczenie

Chłoniak to złośliwy nowotwór układu limfoidalnego. Klasyfikacja opiera się na charakterystyce komórek nowotworowych, cechach klinicznych, histologicznych oraz przebiegu. Nowotwory te możemy podzielić na dwie podstawowe grupy: chłoniaki ziarniste i nieziarniste.

Chłoniak i choroba Hodgkina

Choroba Hodgkina inaczej nazywa ziarnicą jest układową chorobą nowotworową układu chłonnego. Zawsze atakuje węzły chłonne oraz pozawęzłową tkankę limfatyczną.

Pojawiają się zmiany skórne związane ze świądem. Swoiste zaś zmiany skórne występują bardzo rzadko. Ich postać objawia się zwykle w postaci nacieków w skórze lub tkankach głębszych. Ich umiejscowienie to miejsce nad powiększonymi węzłami chłonnymi bądź na tułowiu.

Zachorowalność na tę odmianę chłoniaków w naszym kraju nie jest wysokie. Szacuje się, że co roku 2-3 osoby na 100 000 mieszkańców, częściej mężczyźni niż kobiety zapadają na ziarnicę. Szczyt zachorowań obserwuje się między 18. a 25. oraz 50. a 55. rokiem życia.

Warto tutaj nadmienić, że na ziarnicę często chorują nosiciele HIV. W czasie Choroby Hodkina dochodzi do rozrostu tkanek limfoidalnych w węzłach chłonnych, grasicy, przewodzie pokarmowym, układzie oddechowym, śledzionie i mózgu.

Objawami ziarnicy są powiększone węzły chłonne szyi. Początkowa faza choroby mylona jest często z ostrym stanem zapalnym gardła. Węzły chłonne chorego stają się jednak twarde, często tworzą tak zwane rozlewające się pakiety.

Charakterystycznym objawem zaawansowania ziarnicy są powiększone węzły nadobojczykowe. Chorobie tej towarzyszą ponadto: gorączka trwająca kilka dni, spadek masy ciała nawet o 10 % w ciągu kilku miesięcy, poty nocne, ogólne osłabienie,  bóle kości, świąd skóry, rumień skóry.

Wielu chorych po wypiciu alkoholu odczuwa bóle węzłów chłonnych. Dotyczy to okolicy obojczykowej pach. Rozpoznanie jest możliwe tylko poprzez badanie histopatologiczne pobranego w całości węzła chłonnego.

Chłoniak nie typu choroby Hodgkina

Możemy tu wyróżnić dwa typy:

  • typ T
  • typ B

Chłoniak skórny typu T obejmuje chłoniaki limfocytowe, limfoblastyczne, immunoblastyczne, olbrzymiokomórkowe anaplastyczne. Chłoniak typu B to chłoniaki limfocytowe; leukaemia chronica, immunocytoma.

Niekiedy chłoniak może być związany zarówno z komórkami typu T, jak i typu B. Ten rodzaj chłoniaka to chłoniak nieziarniczy. Niektóre z nich  rozwijają się bardzo powoli i nie wymagają leczenia nawet przez miesiące lub lata. Inne natomiast wymagają specjalistycznego i natychmiastowego leczenia, gdyż tempo ich wzrostu jest szybkie.

Ziarniak grzybiasty

Jest chłoniakiem typu T. Jego przebieg jest bardzo przewlekły. Zmiany nowotworowe to zmiany rumieniowe, naciekowe i guzowate. Występują w skórze, w zaawansowanym stadium choroby bywają zajęte również przez węzły chłonne i narządy wewnętrzne. Postać guzowata tej choroby przyczynia się do powstania dużego stopnia złośliwości z obecnością limfoblastów we krwi.

Objawy ziarniaka grzybiastego

Okres wstępny objawia się zmianami skórnymi w postaci rumieni, łuszczenia, wyprysków. Zmianom tym towarzyszy często świąd.

Tego typu objawy mogą występować nawet kilka lat, aż do pojawienia się okresu naciekowego,kiedy dochodzi do powstanie płaskich nacieków w obrębie zmian rumieniowych. Zmiany te szerzą się obwodowo. Chory odczuwa bardziej nasilony świąd, niż w okresie wstępnym.

Kolejnym etapem jest okres guzowaty, kiedy dochodzi do pojawiania się wyniosłych oraz uszypułowanych guzów powstających w obrębie ognisk rumieniowych lub naciekowych.

Często dochodzi do owrzodzeń, w przypadku zlewnych zmian guzowatych, które umiejscowione są na twarzy. W późniejszych stadiach ziarniaka grzybiastego może dojść do zajęcia węzłów chłonnych i narządów wewnętrznych.

Ziarniak grzybiasty – leczenie

W okresie wstępnym i naciekowym stosuje się naświetlanie długimi promieniami nadfioletowymi UVA oraz naświetlania lampami słonecznymi emitującymi UVB i UVA. Choremu podaje się również kremy steroidowe.

Bardzo popularna w leczeniu jest pozaustrojowa fotoferoza, która polega na naświetlaniu in vitro UVA leukocytów pobranych od chorego.

Poza wymienionymi metodami leczenia stosuje się również telerentgenoterapię  oraz naświetlanie całej powierzchni skóry szybkimi elektronami. W okresie guzowatym stosuje się leki cytostatyczne połączone często z kortykosteroidami.

Zespół Sezary’ego

Zespół Sezary’ego to chłoniak, który wywodzi się z limfocytów T. Charakteryzuje się występowaniem erytrodermii, świądem, rumieniem, łysieniem, rogowaceniem skóry dłoni. U chorego występuje powiększenie węzłów chłonnych, co jest spowodowane stymulacją antygenową.

Ten rodzaj chłoniaka dotyka z reguły osoby starsze. Charakterystyczne dla tego zespołu komórki wykazują hiperchromazję jąder czyli nadmierną ich barwliwość.

Zespół Sezary’ego – leczenie

Leczenie Zespółu Sezary’ego jest podobne jak w przypadku ziarniaka grzybiastego. W zaawansowanym stadium choroby stosowane jest naświetlanie w postaci intensywnych strumieni elektronów. Często podaje się fludarabinę. Inne, bardziej radykalne metody leczenia to:

  • fotofereza  polegająca na odseparowaniu limfocytów i ich pozaustrojowym napromienieniu promieniami UVA
  •  fotochemioterapia, która łączy działanie światła ultrafioletowego, stosowanego w tradycyjnej fototerapii z podażą substancji uwrażliwiających organizm na nadfiolet.
  • chemioterapia

Jak rozpoznać chłoniaka?

Chłoniaki związane są z układem chłonnym. Jest to część układu odpornościowego, który broni nas przed infekcjami. Węzły chłonne, czyli małe gruczoły zawierające skupienia limfocytów i chłonki, są rozmieszczone po całym organizmie.

Jeśli więc zauważymy u siebie powiększone węzły chłonne na szyi, pod pachami czy w pachwinach, powinniśmy to skonsultować z lekarzem. Warto się przyjrzeć również węzłom chłonnym jamy brzusznej. W tym celu należy wykonać tomografię komputerową, zdjęcie rentgenowskie lub badanie ultrasonograficzne.

Ponadto takie objawy jak kilkudniowa gorączka, ogólne osłabienie, świąd skóry, powinny nas zmobilizować do wizyty u lekarza.

W celu zapobiegania chłoniakom lub ewentualnemu szybkiemu ich rozpoznaniu, warto samemu badać swoje węzły chłonne. Należy zatem sprawdzać wszystkie węzły chłonne, które są wyczuwalne ręką, a więc: pod pachami, pod żuchwą, w pachwinach.

Kolejnym, istotnym krokiem jest niewątpliwie wykonywanie regularnych badań krwi.

Artykuł napisany został wyłącznie w celach informacyjnych. Jakiekolwiek dolegliwości związane z naszym zdrowiem powinny być konsultowane z lekarzem.

Zostaw komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *